Uzunlamasın yapılan yakın zamandaki
çalışmalarda çocukluklarında "inhibe"
olarak belirlenenlerin genç erişkinlikte yaygın
sosyal anksiyete geliştirdiğini
doğrulamıştır 45, 46. Kagan 47,
tanıdık olmayan uyaran karşısında
rahatsız olma ve motor olarak uyarılma eşikleri
düşük olan 4 aylık bebeklerin erken
çocuklukta korkulu ve boyun eğici olduklarını
belirtiyor. Benzer şekilde 21 aylıkken
davranışsal olarak inhibe olan ve 4, 5.5 ve 7.5
yaşlarında da inhibe kalan çocuklar, inhibe olmayan
çocuklara göre daha fazla anksiyete bozukluğu
oranları göstermişlerdir 48. Pine ve
arkadaşları 43 çocukluk ve erişkinlik sosyal
fobisi arasında özel bir bağlantı olduğunu
göstermiştir. Erişinlerde yapılan aile
çalışmaları da bunu desteklemektedir
49.
Erişkin sosyal anksiyetesinin
çocuklardaki nörobiyolojik
bağlantılarının saptanmasına
çalışılmıştır. Yüksek
düzeyde reaktif olan ve inhibe çocuklarda beyin
lateralizasyon çalışmaları şimdiye kadar
en belirgin olarak saptanan nörobiyolojik
bağlantıdır. Davidson 52, 54 çekilmeyle
bağlantılı emosyonların sağ frontal
bölgeyle, yaklaşmayla bağlantılı
emosyonların sol prefrontal korteks aktivasyonu ile
ilişkili olduğunu göstermiştir. Bir
konuşma yapmak üzere olan sosyal fobik erişkinlerde
sağ anterior temporal ve lateral prefrontal
scalp bölgelerinde antivasyonda artma
göstermişlerdir 52, 55. Korkulu resus makaklarında
sağ frontal lob aktivitesiyle birlikte artmış
kortizol ve BOS CRF konsantrasyonları ve daha yoğun
savunma cevabı gösterilmiştir 53, 56. Ancak Rauch ve
arkadaşları OKB, PTSD ve basit fobide PET
çalışmasında sağ inferior frontal
korkteksle birlikte başka bölgelerde de aktivasyon
artışı saptamışlardır. Bu da
biyolojik verilerin sosyal fobiye özgü
olmadığın
düşündürmektedir.
